Αγαπημένο μου χωριό
Τώρα που ζω στα ξένα
Κάθε στιγμή όπου περνά
Θυμάμαι πάντα εσένα.

Σ’ εσένα πρώτα αντίκρισα
Του ήλιου την ακτίδα
Και όσο θα είμαι μακριά
Θα ζω με την ελπίδα.

Ίσως η μοίρα ήθελε
Να φύγω μακριά σου
Την ώρα πάντα καρτερώ
Πότε να’ ρθώ κοντά σου.

Φέρνω στο νου μου τα παλιά
Τα παιδικά μου χρόνια
Θυμάμαι όλα τα παιδία
Που παίζαμε στα αλώνια.

Μικρό παιδάκι ήμουνα
Και πήγαινα σχολείο
Στην αίθουσα καθόμουνα
Στο δεύτερο θρανίο.

Και άκουγα με προσοχή
Το δάσκαλο στην τάξη
Να λύσω τα προβλήματα
Δεν ήξερα την πράξη.

Την ώρα περιμέναμε
Με τα άλλα τα παιδάκια
Να έρθει το διάλειμμα
Να παίξουμε σκλαβάκια.

Και σαν παιδάκια είχαμε
Το νου μας στα παιχνίδια
Στους κήπους όλο τρέχαμε
Και κλέβαμε κρεμμύδια.

Όλο νεράκι πίναμε
Γιατί είχαμε καψίλα
Κορόμηλα δεν βρίσκαμε
Και τρώγαμε τα φύλλα.

Αυτά τα χρόνια τα παλιά
Όλοι φτωχά περνούσαν
Και στο χωριό μας τα παιδία
Τα πιο πολλά πεινούσαν.

Καθώς τα χρόνια πέρασαν
Και γίναμε μεγάλοι
Λίγοι καθίσαν στο χωριό
Στα ξένα πήγαν οι άλλοι.

Μα πάντα θυμάται ο καθείς
Τον τόπο που γεννιέται
Έστω φτωχός αν γεννηθείς
Ο τόπος δεν ξεχνιέται.

Δύσκολες μέρες αν περνάς
Στα παιδικά σου χρόνια
Αν μεγαλώσεις τα ξεχνάς
Ξεχνάς την καταφρόνια.

Όσο θα ζω στην ξενιτιά
Στα μακρινά τα ξένα
Χωριό μου όμορφη Καρυά
Θυμάμαι πάντα εσένα.